Τους τελευταίους 4 μήνες γίναμε μάρτυρες ενός ντόμινο κοινωνικών εκρήξεων στις χώρες κυρίως της Βόρειας Αφρικής και της Μ. Ανατολής. Οι λαοί των χωρών αυτών με αφορμή διάφορα γεγονότα αποφάσισαν να θέσουν ένα τέρμα στην τυραννία κάτω από την οποία ζούσαν και στην οποία τους είχαν υποβάλλει ντόπιοι και ξένοι δυνάστες.
Η αρχή έγινε στην Τυνησία στις 17/12/2010 όταν ο Μοχάμεντ Μπουαζιζί αυτοπύρπολήθηκε εξαιτίας της παρενόχλησης και ταπείνωσης που υπέστη από της δημοτικές αρχές. Οι πολίτες με αφορμή αυτό το γεγονός διαδήλωσαν για να διαμαρτυρηθούν για την υψηλή ανεργία, τις αυξήσεις των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης, τη διαφθορά, την ανελευθερία του λόγου, γενικότερα τις πολιτικές ελευθερίες και τις κακές συνθήκες διαβίωσης. Το αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθεί ο επί 23 συναπτά έτη πρόεδρος της Τυνησίας Μπεν Αλί στις 14 Ιανουαρίου 2011. Στις 27/2 παραιτήθηκε και ο πρωθυπουργός της χώρας Μοχάμεντ Γκανούσι. Οι ταραχές στην Τυνησία συνεχίζονται δεδομένου ότι ο λαός είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο.
Το παράδειγμα της Τυνησίας ακολούθησε και η Αίγυπτος της οποίας οι κάτοικοι ξεκίνησαν στις 25/1/2011 μία σειρά από διαδηλώσεις, απεργίες και γενικότερα πράξεις κοινωνικής αντίστασης ενάντια στο καταπιεστικό καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ ο οποίος υπήρξε στο τιμόνι της Αιγύπτου για 30 χρόνια υπό την εύνοια των μεγάλων δυνάμεων και του κράτους-δορυφόρου τους στην περιοχή που ακούει στο όνομα Ισραήλ. Τελικά μετά το θάνατο 300-600 ανθρώπων και τον τραυματισμό περίπου 6.500 ο Χόσνι Μουμπάρακ αποφάσισε να αποσύρει την υποψηφιότητα του από τις επερχόμενες εκλογές και αφού συνεχίστηκαν οι διαμαρτυρίες αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Την εξουσία ανέλαβαν προσωρινά οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Τελικά στις 19 Μαρτίου οι Αιγύπτιοι κλήθηκαν να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για αναθεώρηση του συντάγματος και ορίστηκαν βουλευτικές εκλογές για τον Σεπτέμβριο του 2011 και προεδρικές για τον Οκτώβριο/Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Να σημειωθεί ότι λίγο καιρό πριν είχαν προηγηθεί συγκρούσεις μεταξύ Κοπτών Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο οι οποίες είχαν υποκινηθεί απο το καθεστώς Μουμπάρακ. Το μέλλον της χώρας παραμένει αβέβαιο. Οι ταραχές συνεχίζονται και ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο το ποια πολιτική δύναμη θα πρωταγωνιστήσει στο κοντινό μέλλον.
Ομοίως ακολούθησε η Λιβυή ο λαός της οποίας αποφάσισε να θέσει ένα τέρμα στα 42 χρόνια διακυβέρνησης του Μουαμάρ Καντάφι. Η σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων του Καντάφι και αντικαθεστωτικών πήρε διαστάσεις και μορφή εμφυλίου πολέμου ο οποίος ακόμα συνεχίζεται και το αποτέλεσμα ακόμη μοιάζει αβέβαιο. Οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις αποφάσισαν να παρέμβουν στρατιωτικά στη Λιβυή εξαιτίας των συμφερόντων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους που εδώ και χρόνια ορέγονται το πετρέλαιο της Λιβυής με πρόσχημα την ανατροπή του Καντάφι και στόχο τη μετατροπή της Λιβυής σε "Δημοκρατία". Έτσι ο Λιβυκός λαός αγωνίζεται σε δύο μέτωπα, ενάντια στον εσωτερικό εχθρό Καντάφι και στον εξωτερικό που είναι η ιμπεριαλιστική μηχανή του ΝΑΤΟ. Οι νεκροί απο τις συγκρούσεις υπολογίζονται σε 1.800-2.200.
Παρόμοιες εκρήξεις παρατηρήθηκαν σε μικρότερο βαθμό στην Αλγερία εναντίον του προέδρου Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, στο Μαρόκο εναντίον του βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ', στη Συρία εναντίον του προέδρου Μπασάρ αλ-Ασάντ, στην Ιορδανία εναντίον του Αμπντάλα Β', στη Σ. Αραβία, το Ομάν, το Λίβανο, την Υεμένη και σε όλο τον Αραβικό Κόσμο.
Οι λαοί αυτοί αποφάσισαν να επιλέξουν το μέλλον τους και κανένας τύρρανος και καμμία εισβολή δεν έχει δικαίωμα να το εμποδίσει. Ο αγώνας τους είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Οι λαοί δε χρειάζονται "σωτήρες" που σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους και ανάλογα με τα συμφέροντα τους, τους υποβάλλουν σε αφαίμαξη.
Ως ελεύθεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι που βασιζόμαστε σε αρχές όπως αλληλεγγύη, ισότητα, άμεση δημοκρατία, ανεξαρτησία:
α) υποστηρίζουμε το δικαιο αγώνα τους και τα αιτήματα τους για ελευθερία
β) καταδικάζουμε κάθε τυρρανικό καθεστώς
γ) είμαστε ενάντια σε κάθε οικονομική, στρατιωτική και πολιτική εξωτερική επέμβαση εναντίον της Λιβυής και οποιασδήποτε άλλης χώρας και υποστηρίζουμε την εθνική ανεξαρτησία όλων των λαών σε πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο.
δ) είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε ανάμειξη της χώρας μας σε μια στρατιωτική εισβολή ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή επιβολής της επιρροής των δυνατών στους αδύναμους
ε) απαιτούμε από την τωρινή και οποιαδήποτε κυβέρνηση να καταδικάσει και να διακόψει οποιαδήποτε σχέση με απολυταρχικά καθεστώτα όπως έκαναν οι κυβερνήσεις μας στο παρελθόν
στ) ως πολίτες μιας χώρας η οποία βρίσκεται κάτω από τον οικονομικό ζύγο κάποιων δανειστών - τοκογλύφων δε νομιμοποιούμε καμμία κατοχή ούτε οικονομική όπως στην περίπτωση της Ελλάδας ούτε στρατιωτική όπως επέβαλλε το ΝΑΤΟ σε ένα πλήθος λαών.
